Tijdens de jaarlijkse Algemene Ledenvergaderingen van de TWAC is het verslag van de redactie van het TWAC-Nieuws altijd een vast agendapunt. De hoofd-
redacteur van het TWAC-Nieuws, Alphons Dickmann, heeft er inmiddels een vaste gewoonte van gemaakt dit verslag in dichtvorm op te stellen.  
De onzin wordt tijdens de vergadering door hem met luide stem gedeclameerd en doorgaans leidt dat tot de nodige hilariteit bij de aanwezige leden.  
     
ALV  22 januari  2001, Hengelo, Hotel 't Lansink:               Alphons Dickmann
     
Ik wil het hier duidelijk stellen,   Nou, aan de woorden van de heer Hulsman kon je afleiden,  
Wat moet ik u na al die jaren nog vertellen?   Dat mijn maat blij mocht zijn met Johan te kunnen rijden.  
Het wel en wee van redactie en blad?   En die holle frase, mensen, kan ik simpel weerleggen    
U weet het en ik heb het wel gehad!   Door u, geachte luisteraars, te zeggen    
         
En daarom vertel ik u, waarde clubleden,   Dat mijn redactiegenoot, zelfs al had hij deze punten niet gehad,  
Hoe ik de afgelopen 14 dagen mocht besteden.   Reeds vóór de Wildrit de weelde bezat    
Avond aan avond zocht ik de computer op   TWAC-kampioen 2000 te mogen heten,    
Maar telkens was de literaire opbrengst nop.   Tis maar even dat jullie het weten!    
         
Geen zinnig woord vloeide uit mijn bescheiden brain   En vervolgens wil ik u zonder omwegen informeren,    
Via toetsenbord naar het beeldscherm heen.   Dat, wanneer Johan zijn 27 Mospunten had moeten ontberen  
En dan dwalen mijn gedachten na een pilsje of twee   Hij de titel dit jaar op zijn buik had kunnen schrijven,    
Terloops wel eens af, ik zit er niet mee.   U begrijpt, die had IK dan mogen inlijven!    
         
En zo kwam de 17e december in beeld   Maar ik gun deze therapeut de prijs echt, maar nog meer,  
De feestavond, ik heb me niet verveeld.   Daar wij het meemaken, keer op keer,    
Een enthousiast beheerder met een intensieve kwis   Dat Johans corrigerende werking die equipe zodanig sterkt,  
In het Bussemakershuis met hutspot als dis.   Dat enkel op die wijze richting subtop kan worden gewerkt!  
         
Bij de prijsuitreiking mocht ik mij naar voren wagen   Tot slot van dit serieuze bla-bla-bla,    
Die op Hulsmanwijze (door hem daar) werd voorgedragen.   Mag ik zeggen dat mijn website-collega    
En bemerkte u ook in zijn speech de enige dissonant   De prijsvraag voor het vso-systeem, onlangs gepubliceerd,  
Het klonk als vanouds, niet arro- maar Harrohant!   Correct heeft beantwoord, Herbert gefeliciteerd!    
         
Want tijdens de MOS-rit maakten diverse omstandigheden,   En daarom kan ik reeds nu, zo rond de klok van negen,  
Dat Johan Douwenga en Gerard Dickmann samen reden.   De talloze oplossingen met één armslag van tafel vegen.  
Zij wonnen en scoorden beide maximaal;   Voor velen onder u wellicht een koude douche,    
Ergo, 27 punten werden toegevoegd aan hun totaal.   Maar voor Herbert af te sluiten met een Domaine-du-TWAC-Rouche!
         
Maar de man daar vroeg zich die avond waarlijk af,        
Wie aan wie nu de belangrijkste punten gaf;        
Was het Johan die Gerard hielp 27 punten bij te schrijven        
Of Gerard die Johan in staat stelde Alphons bij te blijven?        
     
     
     
                           
ALV  21 januari  2002, Hengelo, Hotel 't Lansink:               Alphons Dickmann
     
Iemand prijzen om zijn arbeid,   En juist daar Harrie gaat mijn waardering naar uit,    
Ach, dat doe je wel eens op z'n tijd.   Elk van jouw voorwoorden kent een ander geluid.    
Het hoort erbij en, wanneer terecht   Deels luchtig gekabbel doorspekt met Hulsmanbrabbeltaal,  
Valt dat bij betrokkene lang niet slecht.   Deels zinvolle zinsneden verpakt in zowaar een zinnig verhaal!  
         
Zo zou ik mijn broer kunnen eren,   En daarom Harrie waren jouw openingswoorden dit keer het motief,
Die in vele jaren reeds ontelbare keren   Goed voor een bladzij kwaliteitspoëzie tot ons aller gerief!  
Zijn bijdrage leverde aan onze oplagen   Ho ho, stop, stop, ik ben nog niet klaar,    
Op tijd ... en zonder hem te moeten vragen.   Het rijmen neemt toe aan het eind van het jaar.    
Maar ja, Dickmannen vinden zo'n werkwijze normaal,   Dan voel ik me in een roes, ja noem het een waas,    
Daar aan die tafel zit ie wel ... eh ... links van die man daar centraal. Ik dicht dan bijna op het nivo van Sinterklaas.    
         
Een ander voorbeeld ... ik doe maar een greep,   Oh verrek, de Sint, dat herinnert mij eraan,    
Onze penningmeester, nou, die is heel leep!   Dat ik hier enkele prijsjes heb staan.    
Hij belde onlangs, Henk had te hoge porti-kosten becijferd,   Want zoals in editie 1 van vorig jaar beschreven,    
Wel, dat hebben ze bij de PTT toen haastig rechtgeijverd.   Heeft de redactie een Beste Betoog Bokaal weg te geven.  
Vele euro's vloeien nu terug in onze kas,        
Zulke jongens komen de TWAC goed van pas!   En die beker moet worden uitgereikt,    
Bravissimo Beltman, een pluim voor dit financieel genie,   Aan degeen wiens verslag de redactie het beste lijkt.    
Even kijken ... ja, rechts van de man in het midden is waar ik hem zie. En zoals je iedere jury dagelijks op TV hoort uitbraken  
    Was de keuze ... bijzonder moeilijk te maken!    
Maar naast hen beide heb ik nu een persoon op het oog,   Twee verslagen staken boven de andere uit,    
Die jaarlijks enkel negatief wordt genoemd in mijn betoog.   En streden om de uiteindelijke buit.    
En het valt mij op dat nu spoorslags alle ogen zijn gekant,   De Safaririt beschreven door Henkie Beltman,    
Naar de persoon die exact het midden van die tafel daar bemand. En de Crocusrit van Wimpie die er ook wat van kan!    
         
Ja Harrie, jou enige lof toedichten,   Goed, om een lang verhaal te bekorten,    
Is bijna net zo kwalijk als voor de duivel te zwichten.   Zal ik me nu maar op de winnaar storten.    
Alleen al de gedachte ... jou een veer in je gat te steken        
Dat idee ... moest in mijn hoofd weken weken.   Heer Wegdam, bij deze de wisseltrofee,    
    Wees er voor een jaar gelukkig mee!    
En waarom die lof vraag jij je wonderwel af,   Wellicht kan ik je er mee plezieren.    
En ook de aanwezigen hier staan nu werkelijk paf.   En mag hij een jaar jouw nieuwe schouw versieren.    
En kunnen om de donder geen reden bedenken,        
Waarom ik jou de geringste roem zou schenken.   Proficiat Wim ... met bokaal en een flesje wijn,    
    Maar dat bekertje moet vóór 1 januari 2003 bij mij terug zijn!  
Maar toch, ik vertel je de reden stilletjesaan,        
Ik wist wederom niet waar mijn verslag over moest gaan.        
Terwijl jij, en dat reeds telkenjare diverse keren,        
Een voorwoord met inhoud moet zien te produceren!        
     
     
     
                           
ALV  17 februari 2003, Hengelo, Hotel 't Lansink:               Alphons Dickmann
     
Zeg, ondervinden jullie dat ook wel eens aan den lijven,   Maar van het verslag dat gewonnen heeft,    
Dat je echt niet meer weet waar je over moet schrijven?   Heb ik zelf de rit intens beleefd.    
Nou, mij overkomt dat al jaren, vooral in januari,   Ik was namelijk de uitzetter van die trip,    
Waar moet dit over gaan, over wat en over wie.   En bevond me die avond in een behoorlijke dip.    
         
Over het TWAC-Nieuws moet ik jaarlijks spreken,   Eén weg opgebroken, die kon je niet rijden,    
Maar ach, door geringe inspiratie kost dat vele weken.   En waterpoelen, normaliter zandwegen, moest men ook vermijden.
Het wordt een herhaling van feiten die ik u zou vertellen,   Tot overmaat van ramp had Temmink, wegenbouwer van beroep,
En daar zal niemand enige prijs op stellen.   Het idee opgevat de Gorsveldweg te voorzien van een stoep.  
Daarom vraag ik het bestuur het agendapunt 'Verslag Twac-redactie', Stapels stenen stonden in lange stroken klaar,    
Te vervangen door m'n eigen, alternatieve eenmansactie.   En zorgden bij passage voor niet te onderkennen gevaar.  
Noem dit punt voortaan Dickmanngezwets,   Al met al voor de equipes voldoende reden de redactierit,  
Daar ik al jaren rijmende onzin aan elkaar klets.   Die avond te devalueren tot een nare, langdurige zit.    
Wat vindt u bestuur, is dat een goed voorstel,        
Zijn er tegenstemmers, ja heren, ik tel,   Maar kijk, komt daar toch een prettig leesbaar verslag,  
Geen dus, te gek, u gaat akkoord.   Waar ik best content mee wezen mag.    
Een enkele wanklank had me trouwens niet gestoord,   De schrijver is clement, en schrijft het kwalijk gedoe,    
Meneer de voorzitter, laat de hamer op de tafel neerkomen,   Aan voor mij niet te beïnvloeden oorzaken toe.    
Prima kerel, voorstel met algemene stemmen aangenomen!   De man is mild, de uitzetter treft geen schuld,    
    Nee, die legt hij in handen van gemeente, Temmink en Meteo Consult.
Ja, ja, collega-leden, daar staan jullie van te kijken,        
Wat je zoal met een dom lullig rijmpje kunt bereiken!   Henk geweldig, en al overdreef ik zonet wel even,    
Nou, dan zullen we maar eens voortgaan met rijmen,   De prijs wil ik je niettemin graag geven.    
En deze regel er in poëzievorm aan vast lijmen.   Helaas voorlopig geen beker, maar die wil ik geenszins wegwuiven,
    Proficiat met deze tegemoetkoming: fruitige franse druiven!  
De Beste Betoog Bokaal …        
Is-ie misschien hier in de zaal?   Geachte medeleden, er zijn bekers in alle soorten en maten,  
Of toch achtergebleven in Elburg bij De Haas?   Daar kunnen we vanavond over meepraten.    
Vergeten mee te nemen door mij, helaas!   Zoals de clubtrofeeën die Harrie straks uitreikt,    
    En het kleinood dat helaas niet voor een trotse Henk Beltman op tafel prijkt.
Wim stalde hem zaterdag op tafel, heel terecht;   Maar nu is er één die we aanstonds mogen bekijken,    
Maar ik behandelde zijn geste errug slecht.   En nog nimmer de TWAC in haar clubbestaan heeft mogen verrijken.
Vergat dat ding, want ja, ik had nog een andere te tillen,        
Waardoor mijn honger naar bekers even was gaan stillen.   Een gedenkwaardige dag: 14 december 2002,    
En dat betekent dat een prijs moet worden uitgereikt,   De Nationale Teamrit en TWAC-Morsinkhof Beton reed mee.  
Waarvan de aanwezigheid nu, ... zeer bedroevend ... afwezig blijkt! Drie equipes, samen vormend een hechte ploeg,    
    Die in de Brabantse contreien slechts juiste controles najoeg.  
Zonde, zonde, zonde,        
En een pleister op de wonde:   Een gelukje hier, maar correct inzicht verderop,    
Wel, die heb ik hier voor me staan,   Bracht het Betonblok met brains aan de top!    
Daar moet de winnaar voorlopig maar mee akkoord gaan.   Want Willemien, Wim, Henk, Herbert, Gerard en nog een figuur,  
En de beker, lui, ik blijf verwoed speuren,   Reden vol overgave kaartlezend en achter het stuur.    
Zodat-ie straks toch ene Twentse huiskamer mag opfleuren.   Het gevoel was goed, ondanks moordende concurrentie,  
En welke kamer dat zal wezen,   Maar met strijdlust en tomeloze pretentie,    
Zal ik u met motivatie voorlezen.   Vertaalde zich dat achteraf in een weergaloze victorie  
    En kom ik aan het eind van mijn 'sensational story';    
Diverse goede, nee prima verhalen hebben wij geprint,   Teamcaptain, stel het moment niet langer uit,    
De één wat meer technisch, de ander met een meer humoristische tint. En toon ons de behaalde buit!    
Maar zonder uitzondering waren ze van hoge kwaliteit,   Kijk en geniet met het nodige plezier,    
Dus mensen, ook in 2003 kunt u bij mij die kopij kwijt!   Wanneer de secretaris de doos heeft ontdaan van het cadeaupapier!
     
     
     
                           
ALV  19 januari 2004, Hengelo, Hotel 't Lansink:               Alphons Dickmann
     
Ja, dames en heren, vandaag is de dag,   En vanwaar die telkens terugkerende spoed die ik u reeds tig keer heb
Dat ik hier eigenlijk niet wezen mag.       gemeld,
Want 19 januari is al sedert tijden,   Dat is vanwege mijn eega, die vandaag haar teveelste jaardag telt.
Een dag die mij financieel doet lijden.        
Maar daarover ben ik straks uitgeraasd,   Het onderwijsdier is jarig, 612 maanden kent haar leven,  
Want mensen, ik heb haast, ik heb haast!   Waarvan ze 140 kwartalen met deze primitieve dichter mocht beleven.
    Aan u laat ik het over haar leeftijd via een deling te tellen,  
En derhalve heb ik de voorzitter verzocht,   En welke periode zij het reeds in mijn naargeestige nabijheid moet stellen.
Of ik mijn nietsinhoudende gebral nu al houden mocht.        
Hij mompelde wat, u kent hem wel,   Ja, ik moet nu gaan, waarde medeleden,    
En ging akkoord met mijn ongemotiveerde voorstel.   En zal mijn tijd elders dienstig besteden,    
Wellicht bent u derhalve lichtelijk verbaasd,   Met bier halen, en wijn, en overige alcoholische dranken,  
Maar zoals ik al zei: ik heb haast, ik heb haast!   Mag ik u daarom tot slot voor uw erkentelijk toehoren danken!  
    De gasten wachten, hun glazen moeten worden gevuld,  
Het verslag van het Twac Nieuws over 2003,   U raadt het reeds, ik heb genoeg ge... juist! Geluld.    
En het relaas van de zeer solide kascommissie,   De plicht roept, maar drink op mijn geliefde in Hengelo alhier,  
Breng ik u daarom onsamenhangend maar terstond,   Spontaan op haar kosten nog een glas wijn, of, zo u wenst, bier!  
Zodat mijn aanwezigheid van korte duur is deze avond.        
En kijk dus, de een na de ander, niet langer verdwaasd,   Ten laatste, secretaris, ik wil u niet beleren,    
Mijn motto is u bekend: ik heb haast, ik heb haast!   Maar zult u mijn afscheid naar behoren notuleren?    
    En voorts hoop ik dat deze vergadering enigszins zal worden afgeraasd,
De financiële bescheiden, zoals Hilda en ik die mochten inzien,   Want ook familieleden hebben, indien aanwezig, enige haast!  
Verdienen weliswaar, na nauwgezette bestudering, het cijfer tien,      
Maar de condities in huize Markelo,   Het TWAC-Nieuws kent haar Beste Betoog Bokaal,    
Waren helaas maar zo zo,   En die is immer voor ... een humorvol en doordacht verhaal.  
De koffie was smaakvol, de koek niet te versmaden,   Welgeteld zes edities produceerden zeven ritverslagen,  
Wat dat betreft mag ik u een bezoek aldaar niet ontraden.   Waarover de jury intensief heeft moeten beraadslagen.  
    Uiteindelijk zijn er 5 met moeite geëlimineerd,    
Maar och! Wat te denken van een financiële uitdraai, grijs-wit getint, Waarna langdurig over de resterende 2 werd gedebatteerd.  
Nauwelijks leesbaar, en uit een afdrukeenheid geprint   De uitkomst staat niet hieronder maar hiernaast,    
Uit het jaar nul, ik noem u de Star LC 20 of was het de tien,   Want dat rijmt beter, vanwege mijn niet aflatende haast!  
Ja, vanwege de ouderdom kon ik het typenummer al niet meer zien!      
    Het verhaal van Wim over de gewonnen Teamrit van 2002,  
Even later, na onze positieve bevindingen te hebben gestaakt,   U weet wel, die puike prestatie van een jaar gelee,    
Moest ter ondertekening nog een financiële output worden gemaakt. Concurreerde met het dubbelrelaas van mijn broer,    
Henk aan het werk, maar hoe hij de toetsen ook bewerkte en plaagde: Van de op 2 avonden verreden Moonlightblossomtoer.  
Geen blad kwam eruit, de printer versaagde!   Beide boeiende verslagen zijn met plezier nagelezen,    
    Maar slechts 1 kan de beste wezen.    
"Zeg Hendrika, kun je even komen kijken",        
En als dan de systeembeheerder onze nabijheid komt verrijken,   En dan moet ik tot mijn spijt tot de Oldenzaler zeggen,    
Verwacht je metterdaad,   Dat hij het deze keer heeft moeten afleggen.    
Toch aanstonds een klinkend resultaat.   Want meneer Wegdam, dat ik voor hem daar wil pleiten,  
Aber leider, wat de dame in kwestie ook deed,   Is ten volle aan uzelf en die grote witte Volvo te wijten!  
De printer ontbeerde ons resoluut een vel A4-breed.   De nasleep van die rit heeft u de das omgedaan;    
    Heb dan ook een auto die niet in weergaloze buien stil blijft staan.
Desalniettemin was de boekhouding oké.        
En stemde het werk van Henk de commissie tevree.   Dus rest mij de bokaal aan de heer Dickmann te geven,  
Zodat tegen half negen het positieve resultaat,   Proficiat en mag u er veel plezier aan beleven!    
Zou worden beklonken met een alcoholisch traktaat.        
Nochtans, daaraan kon ik met goed fatsoen,        
Tegen die tijd niet meer voldoen.        
Want op de dinsdag volleybal ik heel enthousi-aast,        
Van 9 tot 10, dus ik had haast!        
     
     
     
                           
ALV  19 maart 2005, Diepenheim, CR De Wok:               Alphons Dickmann
     
Ja, even een hulpje op tafel zetten,   Vandaar dat ik mij al eerder tot het bestuur heb gericht,  
Dan kan Harrie toujours op de tijd letten.   En hen mijn ideeën via iemeel heb toegelicht.    
Want om kwart over acht is het Schluss, einde verhaal,   Het resultaat daarvan blijft voorlopig ongewis,    
En wacht ons elders hier een chinees maal.   Maar zal allicht leiden tot bestuurlijk gekissebis.    
         
Na vele jaren van oeverloos gezwam,   Tja, wat rest mij dan nog voorts in deze zaal,    
Via het dichterlijke Dickmanngedram,   Wel, het uitreiken van de Beste Betoog Bokaal!    
Wordt 't tijd het Twac-Nieuws serieus aan te snijden,   Deze keer verpakt in fraai papier,    
En over de toekomst ervan uit te weiden.   En toekomend aan een aanwezige alhier.    
         
Maar ja, voor dat uitweiden moet ik mij beperken,   En dat is dan de man die bij de MOS-rit puik presteerde,  
En mijn betoog in hooguit één A4-tje verwerken.   De rit won en hem vervolgens amusant typeerde.    
Want de edelachtbare heren van het bestuur,   Gegund is hem daarom dit flesje alcoholisch nat,    
Begrenzen mij deze avond tot maximaal een half uur.   Harrie, bij deze een welgemeend proficiat!    
         
Nou, u begrijpt, in omgerekend 1800 seconden,   Voor m'n laatste strofe neem ik u en bloc,    
Kan ik mijn doordachte toekomstvisie nauwelijks afronden.   Mee naar deze bonte keukenklok.    
Want naast dit agendapunt van grote importantie ... dames en heren, Want ... met nog 2 minuten te gaan,    
Moet ook nog een aantal beduidend mindere de revue passeren.   Moeten we starks heus aan het consumeren slaan.    
    Harrie, hou 't kort, zodat de chinese kok    
    Ons (dadelijk) zijn kunsten mag tonen met de wok!