Alie Jansen en Aloys Lurvink verhuizen van Oldenzaal naar Arnhem. Gerard Dickmann neemt met weemoed afscheid ...

(TWAC-Nieuws september 1998 nr 4)

Wim Wegdam, de uitzetter van de MOS-rit die op 4 september a.s. zal worden verreden, heeft ons laten weten dat de controlevlaggen, die hij tijdens zijn rit zal

gebruiken, halfstok zullen worden gehangen.

Aanleiding voor deze ietwat vreemde vlaggenparade is het plotselinge vertrek van de equipe Jansen-Lurvink naar de wijk Malburgen in Arnhem-Zuid. Wim wil

hiermee het protest van de oldenzaalse wijk De Thij onderstrepen welke wijk door de onvrijwillige verhuizing van Alie en Aloys een illusie armer is geworden.

Ook de TWAC verliest door deze rampzalige benoeming van het bisdom Utrecht een van haar meest gerenommeerde en markante equipes.

Over de vraag hoe Wim een en ander denkt te realiseren - de vlaggen zijn immers aan de stokken vastgeniet - wilde de uitzetter zich tegenover ons niet

uitlaten. We kunnen ons nauwelijks voorstellen dat hij alle vlaggen ontniet en vervolgens op halve lengte opnieuw bevestigt of dat hij het vlaggenarsenaal

van de TWAC uitbreidt met een compleet nieuwe serie. Het meest waarschijnlijke is dat Wim de vlaggen halverwege afknipt en door Annelies, zijn

echtgenote, met een zwarte bies laat omzomen.

Terug naar Alie en Aloys. Regelmatig kwam je dit illustere duo tegen bij club-, regionale- en nationale ritten. Hun aanwezigheid alleen al gaf je vaak het

gevoel van 'Hier staan twee toekomstige kampioenen'. Uitlatingen van Aloys als "Ik heb me gisteren heel goed voorbereid", "Ik voel dat ik vandaag

ga winnen" en "Met dit systeem heb ik al vaker succes gehad" deden bij ons meermalen al bij voorbaat de moed in de schoenen zinken. De manier

waarop een en ander dan werd gezegd - met een bravour die ook andere deelnemers moet zijn opgevallen - getuigde van een zelfverzekerdheid die je

slechts zelden tegenkomt.

Het thuisfront werd altijd volledig op de hoogte gehouden van de verrichtingen van het tweetal, mede dankzij de welwillende medewerking van Wim

Wegdam, die de nieuwsgierigheid van Alie en Aloys naar de uitslag nooit te lang op de proef wilde stellen. Na afloop van een rit, wanneer de Olden-

zaalse mixed-equipe in verband met hoog(waardig) bezoek weer eens spoorslags richting Oldenzaal reed en nog onwetend was over de door haar

geleverde prestaties, deponeerde Wim de uitslag nog diezelfde avond in de brievenbus van de pastorie aan de Dingeldeinstraat. Over de declamatie de

volgende ochtend vanaf de kansel kan Wim u nog menig anekdote vertellen.

Dat Alie en Aloys ook bij het internationale kaartleesgebeuren vaak acte de presence gaven is slechts weinigen bekend. In dit verband noemen we de

bekende pastorally en de kardinalenrace waaraan ze regelmatig deelnamen. (In)gewijden weten echter dat de equipe Jansen-Lurvink ook in Duitsland

(Maplesverein Nordhorn) en Italië actief was. Zowel in 1996 als recentelijk in maart 1998 hebben ze de voor de mondiale kaartleesbeker meetellende

Pontevicario Italiano op hun erelijst mogen bijschrijven. Hoogtepunt in hun carrière tot op heden vormde evenwel de Giro di Vaticano, die in 1997 voor

het eerst vanuit Gastel Gandolfo werd georganiseerd. Nog altijd verhalen Alie en Aloys met bezetenheid over de onvergetelijke bergrit in hoger sferen

tussen Fatima en Lourdes, hemelsbreed een afstand van circa 1200 kilometer. Een rit, waarbij elke deelnemende equipe zegenend werd onthaald op een

aantal pontificale controles in de omgeving van de min of meer heilige plaatsen. Een tweetal scherprijders in de omgeving van Sancta Controla (opge-

merkt door de altijd attente Alie) bracht uiteindelijk de 'vittoria' bij de Oldenzaalse Toyota-equipe. Dat de uitlaat van hun auto na afloop witte rook ging

produceren zal niemand nog verbazen ...

Naast voornoemde autosportsuccessen heeft de equipe Jansen-Lurvink ook bijgedragen aan de verdere ontwikkeling van de kaartleessport in Nederland.

Een groot aantal nieuwe begrippen - onmiskenbaar van hun hand - zijn in de loop der jaren aan de kaartleesliteratuur toegevoegd. We noemen NAG

(Noabershoes Altijd Geopend), de bekende DMP (Doorgaan Met Processie) en niet te vergeten de opdracht HKL (Hier Keert Lurvink). In clubverband

willen we twee activiteiten van kaartlezer Aloys niet ongenoemd laten. Enerzijds zijn onnavolgbare optreden bij het assisteren van onze voorzitter tijdens

prijsuitreikingen. Anderzijds zijn verdienste als uitzetter van ritten in de gemeente Weerselo. Naast stadgenoot Wim Wegdam mag Aloys zich een

deskundige van de Weerseler contreien noemen. De constructies die hij af en toe bedacht bij de beruchte 'boom van Kalder' brachten zelfs Mr MOS af

en toe tot wanhoop.

Persoonlijk hebben wij ons altijd aan Alie en Aloys kunnen en mogen optrekken, zowel voor, tijdens als na afloop van een rit. Met name hun oordeel

over de capaciteiten van de concurrentie ("Wij hebben ze de vorige keer verslagen"), hun interpretatie van de reglementen ("Staat er nog iets

belangrijks in?" en "Hebben jullie het nog gelezen?) alsmede hun lyrische beschouwingen over actuele wegverleggingen rond Didam en Keijenborg

hebben diepe indruk op ons gemaakt. De haarscherpe analyses van Aloys na afloop van een rit inclusief opmerkingen als "Hoe heb je dat in hemels-

naam fout kunnen doen? zullen ons altijd bijblijven.

De TWAC stak haar waardering voor het Oldenzaalse duo nooit onder stoelen of banken. Voor haar was de equipe Jansen-Lurvink altijd nummer 1.

Geen rit ging voorbij of Alie en Aloys mochten de spits afbijten. Dat nummer mogen ze van ons altijd houden! ...

Het moge duidelijk zijn dat we met weemoed afscheid van hen nemen. Wellicht zien we hen in nationaal en / of regionaal verband nog vaak terug.

Bijvoorbeeld bij de binnenkort te verrijden Cannenburghrit of de Brabant Grensrit? We hopen hen in ieder geval te mogen begroeten bij de jaarlijkse

TWAC-Stoppelrit; want zeg nou zelf: wat is een Stoppelrit zonder de pastorale bezieling van equipe A1?

Alie en Aloys, het ga jullie goed!