VERSLAG STOPPELRIT 1995

(TWAC-Nieuws mei 1995 nr 3, Wim Wegdam)

Oplettende lezers kunnen uit bovenstaand opschrift al een conclusie trekken: als dit verslag een vervolg is, wordt het geschreven door startnummer 10.

Jawel. Als penitentie, mij opgelegd door Aloys Lurvink en veroorzaakt door mijn overmoedigheid hem uit te dagen! Want mijn uitdaging, zoals ik die in

mijn vorige verslag deed, werd door hem voor de rit al opgenomen: de verliezer zou het verslag schrijven. En daarom zit ik hier nu en prakkizeer me

een ongeluk hoe ik enkele excuses kan bedenken voor dit fiasco, want dat was de Stoppelrit voor mij. Was het de overmoedigheid? Was het een kwestie

van overgemotiveerd zijn? Of was ik in het eerste traject nog verblind door de vele flitsen uit het fototoestel van de fotograaf van de Twentsche Courant,

die een foto wilde hebben van een equipe 'in actie'. Ter gelegenheid van de 40e editie van de Stoppelrit verscheen er 's-maandags een artikel in dat

dagblad, gelukkig zonder uitslag. En omdat Willemien en ik een TWAC-trui droegen, mochten wij model staan. Nou ja!

De reacties in de week daarna waren wisselend. Een oud-leerlinge achter de kassa in een supermarkt:

"Goh meneer, bent u uit het onderwijs?"

"Nee, hoezo?"

"Ik zag in de krant, dat u nu bij een bus werkte of zoiets" (teksten waren nooit haar sterkste punt).

Een dame met hond bij mijn volkstuin:

"Ik zag gisteren in de krant een foto van iemand die sprekend op u leek"

Een collega, hardop achter mijn rug tegen een andere collega:

"Ik heb de Twentsche Courant ook opgezegd!"

Nee, ik denk dat de verklaring heel simpel is: het was een door Roald Luning goed uitgezette rit waarvan al van tevoren door de controleurs was gezegd

dat niemand foutloos zou rondkomen. De prestatie van Ton Povel en Jan Kwint, die met slechts 1 fout de rit wisten te winnen, is er dan ook één van

grote klasse! En het deed me deugd in traject 2 deze 'klasse' ook even te hebben: 2 deelnemers met 0 strafpunten. Jawel, Jan en ik! Maar de beide

andere trajecten maakten aan dat gelukzalige gevoel snel een einde: eerste traject laatste, derde traject één na laatste. Over uitersten gesproken! En dat

overkomt me de laatste tijd wel vaker, zie bijvoorbeeld de uitslag van de Pijlenrit.

Nee, het verliep niet voorspoedig, maar dat gevoel hadden we niet tijdens de rit. En dat was het knappe aan deze rit: zonder het te merken stapelden we

de ene fout op de andere en ze werden gemaakt door verschillende oorzaken: kortste route niet zien, een wegverlegging niet opmerken, de regel van

voorkennis niet goed toepassen, je helemaal blind staren op een omrijroute linksom en een veel logischer rechtsom niet zien, het noteren van de A in

plaats van de V ('leesblind'). Al met al, fouten te kust en te keur. Gewoon een goede uitzetter op een slechte dag getroffen. Maar met mij alle Twaccers:

de laatste plaats werd afwisselend bezet door Willemien en mij, Alphons en Gerard en tenslotte behouden door Hilda en Pouwel. Waarmee weer eens

bewezen is dat bij de TWAC-Stoppelrit noch het rijden in bekend gebied noch het vader of tante zijn van de uitzetter enig voordeel oplevert! Integendeel,

alle Twaccers eindigden in de achterhoede (9 t/m 12), voorafgegaan door de Twaccers die uit voorzorg maar onder een andere clubnaam hadden inge-

schreven, Alie en Aloys (u weet wel, Oldenzaal!). En dus moest ik dit verslag schrijven.

En ach, zo'n straf is dat nu ook weer niet, want op deze manier geniet je nog weer eens van een voortreffelijke rit die ons een genoeglijke autosportdag

opleverde. En ik kan natuurlijk niet eindigen zonder al die goede punten nog even op te sommen: prima kaartmateriaal en tekenwerk, goede wegen, snelle

tussenstanden (al zetten die soms een domper op een goed gevoel), weinig aanpassingen na afloop zoals rekenfouten of neutralisaties, een snelle uitslag

en als gevolg hiervan nog een groot aantal deelnemers aanwezig tijdens de prijsuitreiking, waarna ze de uitslag al netjes in een enveloppe overhandigd

kregen!

Al met al, een voortreffelijke rit. Roald en de verdere organisatie, bedankt en graag tot de volgende keer.