TWAC-CAPRIOLEN: HERINNERINGEN UIT DE JONGE JAREN VAN DE TWAC

(TWAC-Nieuws apr 1992 nr 3, Henk Vosmer)

Op het verzoek van de redactie eens enkele herinneringen op te dissen uit de 'jonge' jaren van de Twentse Automobiel Club wil ik met plezier reageren.

Hoewel ik geen enkele binding meer heb met de autosport, was het ontvangen van het TWAC-clubblad toch een heel prettige ervaring. De reden van

deze reactie ligt in belangrijke mate aan het feit dat ik bij het lezen onder meer de namen tegenkwam van Dickmann, Wegdam en Morssinkhof. Namen

die mij herinneren aan mensen met wie ik bijna ontelbaar veel gezellige èn spannende uren heb doorgebracht en die onuitwisbaar in mijn geheugen

blijven. Herinneringen gestaafd door vele bekers, kranteknipsels en foto's uit bedoelde jaren.

Heel veel jaren mocht ik samen met Jan Dickmann een team vormen onder de TWAC-benaming 'V&D'. Met opzet zeg ik 'een team vormen', want het

rijden met Jan Dickmann is vanaf het begin tot het einde, al die jaren, echt een hele fijne en dikwijls spannende tijd geweest. Met Jan Dickmann rijden

betekende met een partner rijden waarmee je, bij wijze van spreken, álles aan kon. Misschien kwam het wel door zijn beroep als wiskundeleraar dat hij

altijd bijzonder snel door had waar het 'venijn' zat. Weergaloos 'kaartvast', snel reagerend en alert loodste hij mij feilloos door de 'vallen' waarvan de

uitzetters de verwachting hadden dat alle equipes 'er in zouden stinken'.

Evenementen als de Stoppelrit, Drie Provinciën Rit, Brabant Grensrit, West-Nederland Rit, Oude IJsselrit en vele andere vergeet je van je leven niet.

Ook toen werd in de A-Klasse met een gemiddelde van 36 km/uur gereden over verharde- en zandwegen evenals boerenerven en dàt op een wijze

waarvan Jan na afloop dikwijls concludeerde dat hij 'meer met zijn hoofd tegen het plafond had gezeten dan met het gat op de stoel'. Narrow-escapes

vormden ook toen geen uitzondering. Maar dat zal u, clubleden van nu, niet onbekend voorkomen.

Hoewel wij in die jaren niet zonder succes reden hebben die avonturen daarnaast ook wel een niet geringe financiële uitgave met zich meegebracht. Er

ging nog wel eens 'iets in de puree'. Maar bij het plezier dat deze tak van sport je gaf werd dat op de koop toe genomen.

Vele fijne herinneringen aan de club waarin je verbonden was met vrienden als Cees Lisonne, Leo van Diermen, Hein Witzand, Johan Oude Wolbers,

Henk Prins, Harrie Wegdam, Johan Brands, de gebroeders Morssinkhof, Gerrit Morsinkhof en vele anderen (Jan Konink niet te vergeten).

Nog vers ligt in mijn geheugen het 25-jarig jubileum van de TWAC met het feest bij Singraven in Denekamp. Een ontmoeting met veel mensen van

het eerste uur'. Echt een hele leuke happening en ... verhalen natuurlijk!

Wanneer je dan na zoveel jaren onverwachts het clubblad van de TWAC in je brievenbus aantreft, dan is dat werkelijk een heel plezierige ervaring. Het

idee dat de club waarin je zoveel plezier hebt beleefd nog steeds springlevend is en de indruk wekt geleid te worden door enthousiaste 'bestuurders' doet

je iets. Bestuurders die je 'als kinderen' hebt gekend en waarvan de vaders jouw vrienden waren. Bestuurders ook die de club draaiende weten te

houden in een tijd waarin de autosport door velen negatief wordt beoordeeld. Een extra 'controle' die wij in onze tijd niet kenden. Een compliment voor u!

Ook zonder ondertekening door de schrijver van bovenstaand artikel was het voor de redactie niet moeilijk zijn naam te raden. In de zinsnede waarin sprake is van

de equipe 'V&D', werd iedere twijfel reeds weggenomen. Wij kennen hem als een immer goedgehumeurde vriend des huizes, een man van wie we ook hoopten dat

hij zou reageren en dat terecht ook heeft gedaan. Dat hij een vriendschappelijke lofzang aanheft op onze vader, dat vinden wij oké, pa waarschijnlijk minder, maar

daar moet Jan het maar mee doen.

De redacteur is Henk Vosmer, momenteel woonachtig tussen de glooiende grafheuvels van Mander, bijzonder erkentelijk voor zijn inzending, waarmee weer een

stukje TWAC-historie uit de vijftiger en zestiger jaren is blootgelegd.

P.S.:

in de (niet gepubliceerde) aanhef van de brief maakt Henk gewag van een 'klein manneke dat daar rondhuppelt in de woning aan de Jacob Catsstraat'.

Nou Henk, dat is verleden tijd, het huppelende vrouwvolk heeft momenteel de overhand!