RAC-Oost Nieuws april 1980 nr 2

F. Animator

"Dat ziet er goed uit, Jacques", siste Wimpie Kreur zijn moegestreden navigator Jacques Wegwijs toe, nadat hij met een snelle blik op de standenlijst

had geconstateerd dat zij met hun Tania SR 20 voorlopig een eerste plaats hadden bezet in de ROS, het jaarlijkse evenement dat stond voor: Ronde Om

het Sneekermeer.

Het was al weer een maand of twee geleden dat Wimpie Jacques had gebeld met de verheugende mededeling dat zij beslist mee zouden moeten doen

aan de ROS en wel om twee redenen:

in de eerste plaats het feit dat er op die datum zowel een rit voor het Nederlands Kampioenschap Kaartlezen als een voor het Nederlands Kampioen-

schap Routebeschrijving gereden zou worden. "En dat", zo verzekerde Wimpie, "betekent gewoon dat wij nu eens een keer een kans maken op

een van de prijzen". En die logen er niet om. Naast het gebruikelijke eremetaal zou de eerste prijs tevens twee vouwfietsen omvatten. "Ja maar",

stamelde Jacques, "dat betekent toch dat wij in de A-Klasse moeten starten en daar heb ik eigenlijk nog weinig vertrouwen in". Even was het

stil gebleven aan de andere kant van de lijn. "Jacques, jongen, dit is onze kans: ik rij gewoon wat harder en jij protesteert achteraf wat meer. We

zitten gebeiteld, joh!".

Aarzelend had Jacques erin toegestemd het dan maar te proberen. En Wimpie had gewoon gelijk gehad, zo bleek al die morgen aan de start: er waren

maar drie A-Klasse equipes verschenen aan de start. En toen Wimpie in zijn ijver de eerste drie DLW-tjes keurig de sloot had ingereden, bleek noch de

concurrentie, noch de organisatie enig antwoord te hebben op het geweld dat onze twee vrienden ontketend hadden.

Tja, dat er achteraf nog een paar harde noten gekraakt moesten worden om tot een klassement te komen had onze vrienden weinig gedeerd. Dat zij

daarbij hun clubgenoten Teun Kreur en Gijs Onwijs een onvergetelijke middag hadden bezorgd doordat die met hun Choco XRSL/GT in plaats van rond

het Sneekermeer gewoon het Sneekermeer waren ingereden, mocht de roes van de overwinning die nu langzamerhand hun gemoed vulde, niet onder-

drukken. Er kón gewoon niets meer misgaan; achter de namen van hun twee concurrenten stond een keurig NG. Het was ook voor de plaatselijke

favoriet een bittere pil geweest toen ook hij tot aan zijn assen in het Sneekermeer had gestaan. Toen echter bleek dat zij bovenop de Choco XRSL/GT

van Teun Kreur stonden, was hun gematigd optimisme wel enigszins omgeslagen en wel op hetzelfde moment dat hun auto zulks ook deed.

En nu stonden onze helden, onverschillig vanuit hun ooghoeken naar de vier ongelukkige A-Klassers loerend, voor de standenlijst.

"Heb jij die vouwfietsen al zien staan Jacques", mompelde Wimpie tussen zijn tanden door, "die stomme blikken lauwerkransen kunnen me

gestolen worden!". Ook Jacques had al eens voorzichtig om de schamel gevulde prijzentafel gelopen. "Nee Wim, maar die zullen ze straks wel

binnenrijden bij de prijsuitreiking, denk ik". Toch zat het Wimpie niet zo lekker; die dingen hadden toch gewoon bij de prijzentafel moeten staan,

zeg nou zelf! Verdraaid, hij had met opzet zijn Tania SR 20 daarom al zo dicht mogelijk bij de ingang geparkeerd, dan hoefde hij niet zo ver met die

fietsen te sjouwen. Daartoe had hij wel eerst twee fietsenrekken, drie stapels bierkratten, een vuilniscontainer en twee kartonnen dozen moeten nemen,

die hem de toegang tot de zaal versperd hadden. Vooral die twee dozen hadden hem een hels genoegen bezorgd: als kind vond hij het al prachtig om

kartonnen dozen in elkaar te rijden.

Toen een hoogrood aangelopen mannetje vervolgens zenuwachtig het toneel beklom begon Wimpie zich toch iets minder lekker te voelen. Maar geluk-

kig begon hij direkt met de prijsuitreiking. De spanning steeg ten top. Na de C- en B-Klasse waren zij dan eindelijk aan de beurt. Toen de voorzitter aan

zijn verhaaltje over de A-Klasse begon speelde er een satanisch lachje om z'n lippen. "Winnaars in de A-Klasse zijn geworden de heren Wegwijs en

Kreur". Handenschuddend overhandigde hij Wimpie en Jacques de lauwerkransen die voorzien waren van een soort houten klos zoals die ook onder

pallets plegen te zitten. Toen hij vervolgens ook de organisatie begon te bedanken werd het Wimpie toch teveel. "Meneer, hoe zit het nou met die

vouwfietsen", begon hij aarzelend. "Och jongen, rustig maar", antwoordde de voorzitter met een grijns die van zijn ene tot zijn andere oor liep, "die

staan al buiten voor de deur". "Oh, dan is het goed", antwoordde Wimpie, "en waar staan ze dan?". "Oh, die staan niet, maar ze liggen voor

de deur, gewoon in twee grote kartonnen dozen, je ziet ze zo liggen als je bij je auto komt", antwoordde de voorzitter terwijl hij bulderend begon

te lachen.